I ndjeri Shpat Kasapi ndërroi jetë në moshën 40 vjecare nga një infarkt kardiak akut që nuk i ka dha kohë tjetër.
Vdekja e tij në një moshë të re, në befasinë e momentit, u duk dicka e pabesueshme, por lajmet e shpejta e konfirmuan. Dhimbja dhe lotët e artistëve që punuan me të, miqve, dhe familjes na perfshinë në humbjen e njeriut të tyre të dashur. Pasuan momente ku solidariteti njerëzor doli në pah, në një kohë kur duket se solidariteti është harruar.Ose për të qënë më të saktë mbështetja dhe solidariteti institucional nuk njihet më si i tillë, ndaj na ka ngelur te shpresojmë në zgjimin e solidaritetit njerëzor interpersonal.Secili prej nesh reflektoi veten në pjesëza të ndryshme të kësaj historie; kush te nëna që duhet ti shpjegojë djalit të mitur humbjen e të atit, kush te ai qe ndodhet larg familjes.Në kulturat tona perëndimore,të flasësh për vdekjen është gati tabu, diçka që mbahet larg nga bisedat, sidomos me fëmijët. Në kultura të tjera, akoma të lidhura me ciklet e natyrës,ashtu si në kohë arkaike, ajo shpjegohet si pjesë e jetës. U shpjegohet me metafora si “gjethet që bien” ose “udhëtimi” duke zgjedhur fjalet e duhura sipas moshës.Nuk mund të konsidohet aspak, si nje qasje e gabuar, apo që respekton më pak femijët apo jetën. Përkundrazi, i jep akoma më tepër vlerë nje cikli të plotë duke u përmballuar dhe njohur edhe me atë pjesë qe ne perëndimoreve duket se na frikëson me tepër.Një argument që mund të konsidohet “Tabu” ashtu si shumë argumente të tjera, si nje baba apo nënë që largohet nga familja dhe vendoset që për të nuk flitet më. Në nivel neurobiologjik dhe neuroemotiv, kujtimi i njerëzve apo ngjarjeve lë një “njollë specifike” në tru dhe sa më pak ne e kujtojmë këtë brenda vetes, por nuk e përballojmë, flasim me të tjerët, aq më shumë kjo “njollë” bëhet më e madhe. Kuptohet lehte që zgjidhja nuk është tabuja por të flasësh për të. Dikush tjetër e gjeti veten te largesia nga familja e origjinës. Më shumë se gjysma e shqiptarëve jetojnë jashtë vendlindjes së tyre, ndaj është e thjeshtë të identifikohemi në pyetjet që mund të na vijnë nga kjo ngjarje. – Po sikur të isha unë? Sa kohë kam kaluar dhe kaloj larg njerëzve që dua? Përse ndodhem larg tyre? C’farë duhet të bëj, bëjmë që ky fenomen të ndërpritet dhe të mos jetë më nje “opsion i detyruar” por nje zgjidhje personale.
